"در شهر خبری نیست ،هست !!"
در میان خیل فیلم های ریز ودرشتی که روی مالت آپاراتهای کشور می آیندومی روند فیلمی چون "در شهر..."جلب توجه می کند. فیلمی که در دل انواع محدودیت های مادی و اجرایی سینمای ایران به لحاظ ساختار، به کل متفاوت از سینمای ساده پسند و بلاهت آمیز روز است و همین استقلال به داوری نیز ارزشی مضاعف می بخشد.فیلم آشکارا ملهم از سینمای مدرن جهان متکی بر شیوه های بدیع روایت و بیان سینمایی هدایت بازیگر و دکوپاژ خاص در قالب فیلمی سرخوش و بذله گو، داستانی ریشخند آمیز را با تطبیق با جغرافیا به پیش می برد که خوشبختانه برخلاف عمده کوشش های صورت گرفته مسبوق، در قدم اول به منابع الهام پرشمارش وفادار مانده و به داستان هجو آمیزش بسیار کمتر از فرم اهمیت می دهد به طوری که اساس فیلم بر مبنای شگردهای بصری استوار می شود که در پی آن شوخی های فیلم ،برخلاف رویه شنیع شوخی های تلویزیونی باب این سالها، بر اساس دکوپاژ صددرصد سینمایی شکل می گیرند که خوشبختانه به لطف آگاهی فیلمساز به گستره ساده ای که بعنوان خط اصلی داستان برگزیده است در مواردی بسیار مضحک وشوق آور از کار درآمده اند. بعلاوه نقاط قوتی چون گفتگو نویسی چند پهلو و تدوین بازیگوشانه و هدایت بازیگر نیز عیار فیلم را بالا می برند، ویا معرفی برخی شخصیت ها به عنوان عاملی مهم درسنخ چنین داستانهای موجز و بی تکلف به خوبی صورت می گیرد. اما به رغم حال و هوای تجربی وبا وجود ستودنی بودن نفس تلاشی اینچنینی، فیلم به تمامی حق مطلب را به بزرگان مرجع قرار گرفته خود ادا نکرده و اثری کاملن خود بسنده ،دقیق و حساب شده ارائه نمی دهد چرا که فیلمساز در بخش اعظمی از فیلم به قیمت اینکه نامتعارف بودن هرچند غیرمتبحرانه تنها ویژگی اثرش باشد ، نکات مهمی را با بی دقتی از قلم انداخته که از آن جمله می توان به ایده رفت و برگشت های زمانی اشاره کرد که بطور کلی ناموفق بوده و در روایت کارکردی نمی یابند. همینطور برخی تمهیدات نیز از جمله استفاده از اسلوموشن هجوآمیز همانند برخی شوخی های کلامی و تنوع موسیقیایی از فرط تکرار رنج می برد و قالب ایپزودیک فیلم نیزکاملن تحمیلی بوده و تنها مسیر فیلم را ناهموار می کند . از طرف دیگر دوتکه داستان نیز به سبب عدم رعایت ضرباهنگ تداوم خط اصلی داستان به خوبی متصل نمی شود.ازهمه کمبودها بنیادی تر،یکی بی اعتنایی سازنده به عنصر حیاتی نقیضه پردازی (پارودی) است و دیگر اینکه فیلم اصل مهمی را که همانا کنترل در تغییر لحن و در بند هیچ یک نماندن است رعایت نکرده و در بسیاری مواقع به طنز وابسته می ماند چرا که تفکر و نگرش چنین فیلمی همانند آثار برادران کوئن، گای ریچی و اوسالیون و... به واسطه اشارات آشکار اجتماعی و شوخی های جدی ترمی باید نقش مایه ای تراژیک به خود می گرفت که ازین لحاظ فیلم سرگردان است و غیر از چند لجظه باز هم طنزآمیزکه به توفیق مقطعی درین امرمی انجامد، انسجام همه جانبه در متن فیلم یافتنی نیست و این پس زمینه گذرا نمی تواند در بعد جامعه شناسی فیلم موثر باشد، جایگاهی که به نظر غایت نگاه فیلمساز بوده و در نقطه اوجش می توان به تاثیرپذیری از کمدی های ناب ایرلندی رسید.
به هر رو چنین فیلمی در فضای کنونی و در حالی که به تازگی در عقب گردی سرسام آور سینمای ملی عهد اخوتی با همزاد موفقش بالیوود تجدید کرده و فیلمفارسی های صد طبقه رکورد فروش های آبکی جابجا می کنند یک تجربه اندوزی جسورانه به حساب می آید که غیر ممکن است بتوان ارزش آن را از بیخ و بن نفی کرد و به تداوم واپس گرایی سینمای ایران دامن زد کاری که البته خیلی ها با اعتماد به نفس مثال زدنی مرتکب می شوند !
وحید یثربی
اختصاصی چکنویس